Orhan Özekinci

Kirpiklerim büküldü ve yassıca oldu retinam
Çocukluk mimiklerin ve
Hardal rengi yeleğin bozkırdı beynimde...

Sukûtun dahi şerefti güz sultan!
Çizik camlı gözlüklerime damlayan
miyop bir sitemdi; buğulanan...                                   

alnımda kırışıklık kaybolur; kuşlar göçer
hoşça kal tezkeresi verilirdi kaydıraklarda,
hercai–gül- gecelerde sızardım...

sabah; ıslık gibi öterdi, tüterdi
okula gelişine heyecan nöbeti
merdiven başı -günaydın-la biterdi...

kirpiklerimde ki rüzgarla, vapur oldu korneam
dumanıyla rüyalara daldım; uykuya
gündüz niyetiyle geldim; - umuda... 

Kaşkollarım ve yüksek rakımlı gocuklarım
bir kasaba uzağına yabancı,
ilk cemrenin karlı pekmezi gibi; aldatıcı...

“git başımdan” fermanlı -def olların- hükmünce
Tekrarsız bir gidiş olur, ölürüm
Susamışken bir sebilde, kana kana kururum...

Orhan Özekinci

Konya Kültür Sanat – sayı 12
Karlı pekmez mevsimi – Konya\Ilgın